گزارشي از ماشين سازي
بدتر از آنچه که فکر می کردیم
آوای میشو: شاید زمانی که خوانندگان عزیز این گزارش را بخوانند ، مطالب نوشته شده کمی دور از ذهن باشد و یا
حتی باور کردن آن سخت. اما هر آنچه توسط نگارنده عنوان می شود واقعیت محض
بوده و اگر کسی بخواهد به راحتی می تواند بر سر تمرینات تیم ماشین سازی
حاضر شده و واقعیات را آنگونه که هست مشاهده کنند.
وقتی که تیم ماشین سازی در هفته پنجم لیگ دسته اول
باشگاه های کشور مقابل تیم متمول تراکتور و رقیب سنتی اش باخت اما به
اعتراف دوست و دشمن بازی زیبا و جوانمردانه ای را از خود به نمایش گذاشت
به همراه تعدادی از خبرنگاران رسانه های تبریز قرار گذاشتیم تا از نزدیک
بر سر تمرینات این تیم ریشه دار وباسابقه تبریز و آذربایجان حاضر شده و
گزارشی از نحوه تمرینات و مصاحبه های مختلف با اعضای کادر فنی و بازیکنان
ترتیب دهیم.
به همراه خبرنگاران خبرگزاری ایرنا و ایسنا و همچنین
روزنامه آذربایجان سه شنبه گذشته با هماهنگی سرمربی تیم بر سر زمین تمرینی
تیم در محل کارخانه ماشین سازی حاضر شدیم. اما آنچه که دیدیم از آنچه که
فکر می کردیم بدتر و بدتر ! بود.
زمین به ظاهر چمن اما بسیار نامناسب و حتی خطرناک،
رختکن بی در و پیکر و بسیار اسفناک، نبود حتی کوچکترین وسایل تمرینی برای
فوتبال آنهم در سطح باشگاهی دسته اول، بازیکنانی بی روحیه اما جوان و
امیدوار به آینده، لباس های گوناگون و با نهایت تاسف بد ریخت و بسیار
قدیمی و .... مواردی بودند که در نخستین نگاه توجه هر بیننده ای را به
خود جلب می کرد.
حدود ساعت 13 وارد کارخانه شده و به زمین چمن !! نزدیک
شدیم که در منتهی علیه ضلع جنوبی زمین ساختمانی قدیمی و تا حدودی نا
همگون وجود داشت که مثلا“ مکان باشگاه و رختکن و اتاق مدیر و سرپرست در آن
قرار داشت.
با راهنمایی یکی از عکاسان ورزشی به اتاق مدیر باشگاه
که در آن سید محمد علوی سرپرست کنونی تیم نشسته بود وارد شدیم. بازیکن سال
های گذشته ماشین سازی که هنوز هم عرق و تعصب خاصی به تیم سابقش دارد ما
را به گرمی پذیرفت . هر چند به خاطر فوت یکی از بستگانش عجله داشت اما
بدون مقدمه از مسایل و مشکلات موجود تیم سخن راند و از بی توجهی ها نالید.
علوی گفت: ماشین سازی که زمانی بازیکنان مطرح کشور
برای بازی در آن سر و دست می شکستند الان به طفل یتیمی شبیه است که هیچ
صاحبی ندارد و در حقیقت به بچه سر راهی تبدیل شده است.
وی ادامه داد: سال گذشته و در کوران رقابت های لیگ به
یکباره کارخانه ماشین سازی از مدیریت و اداره تیم سر باز زد و اعلام کرد
که علاقه ای به تیم دار ندارد که به دنبال این اقدام عجیب و تامل برانگیز،
جلسات مختلفی با حضور معاونت سیاسی و امنیتی و مدیر کل امور اجتماعی
استانداری آذربایجان شرقی و مدیرکل وقت تربیت بدنی و رییس هیات فوتبال و
همچنین مدیر وقت کارخانه تشکیل شد که در نهایت منجر به امضای توافق نامه
ای گردید که طی آن اداره تیم به تربیت بدنی واگذار گردید.
علوی ادامه داد: یکی از بندهای این توافق نامه تصریح
کرده است که کارخانه ماشین سازی ملزم است 1 درصد از کل فروش خود در قالب
سهم ورزش را طی سال های 86 و 87 به تیم تزریق کند که این رقم در سال
گذشته رقمی معادل 250 میلیون تومان را شامل می شد.
وی افزود: متاسفانه مسئولان کارخانه تاکنون ریالی از
این بابت به تیم پرداخت نکرده و با وجود اصرار مسئولان و ما ، همچنان از
پرداخت رقم فوق که به آن تعهد کرده اند، خودداری می کنند.
علوی در حالی که به شدت تحت تاثیر قرار گرفته بود و با
حرارت سخن می گفت، اظهارداشت: ما دیگر نمی دانیم در خصوص وضعیت بحرانی تیم
ماشین سازی که هویت فوتبال آذربایجان است به کجا و چه کسی مراجعه کنیم.
وی ، مکاتبه با نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی،
مقامات استانداری و حتی درخواست از رییس جمهوری را از جمله اقدامات تیم
وهواداران آن برای رهایی ماشین سازی از وضع بغرنج کنونی عنوان کرد که
تاکنون هیچ نتیجه ای در پی نداشته است.
سرپرست تیم فوتبال ماشین سازی به وضعیت تیم اشاره کرد
و گفت: تمام امکانات تیم در همین دو اتاق خلاصه شده است که با این وضعیت
ما در برابر بازیکنان جوان که با هزاران امید و آرزو وارد تیم می
شوند شرمنده بوده و نمی توانیم حتی به خواسته های ابتدایی آنها پاسخ دهیم.
علوی گفت: در حالی که حدود 5 ماه است تیم ما برای حضور
در لیگ دسته اول جمع شده تاکنون حتی ریالی نتوانسته ایم به بازیکنان
پرداخت کنیم و همیشه با وعده و وعید و تاکید بر عشق و علاقه وتعصب به تیم
و پیراهن آنها را به حضور در مسابقات آماده و ترغیب کرده ایم.
پس از صحبت های علوی و جدایی او از ما ، به همراه اعتباری سرمربی تیم به زمین چمن رفته و شاهد تمرینات شدیم.
نخستین موردی که در همان ابتدا نظرها را به خود جلب می
کرد ، حضور بازیکنان تیم با انواع و اقسام لباس های ورزشی و غیر متحد
الشکل بود که نشان از ضعف مالی تیم داشت .
پس از گرم کردن بازیکنان توسط بایرامی کمک مربی تیم،
نفرات تیم در قالب دو گروه به انجام دستورات تاکتیکی سرمربی پرداختند و در
نهایت نیز بازیکنان اصلی تیم در قالب تیم زرد و بازیکنان ذخیره با پیراهن
های آبی بازی دستگرمی انجام دادند.
هر چند ظاهر بازیکنان چیزی را از وضعیت بحرانی تیم
نمایان نمی کرد اما روحیه درونی آنها شکسته و نامطلوب بود چرا که با صحبت
هایی که با تنی چند از بازیکنان تیم انجام دادیم مشخص شد که آنها به دلیل
نبود امکانات و عدم پرداخت مطالباتشان سخت در مذیقه هستند.
شاید نوشتن این مطلب کمی خارج از عرف ژورنالیستی باشد
، اما دیدن کفش های پاره تعدادی از بازیکنان تیم که از قضا جزو نفرات برتر
تیم نیز بودند ، تاسف و تامل هر علاقمند به ورزش، فوتبال، و تیم ماشین
سازی را برمی انگیخت.
پس از مشاهده تمرینات تیم و بازیکنان متعصب و بسیار سر
به زیر آن، هزارن چرا ! در ذهن نگارنده نقش بست که این تیم ریشه دار و پر
هوادار بالاخره تا کی به روند نداری هایش ادامه خواهدداد؟
از آنجائیکه ماشین سازی یکی از تیم های قدیمی کشور و
نخستین تیم فوتبال آذربایجان است و عاشقان دلسوخته آن 40 سال مدام دور وبر
این تیم با هزاران خاطره تلخ و شیرین زندگی کرده اند، بی توجهی به آن
از سوی هر کسی و هر نهادی امری نابخشودنی و غیر قابل قبول است چرا که
ماشین سازی هویت ورزش آذربایجان بوده و حتی امروز که این تیم چندین فصل
است با نابسامانی روبروست ، در بین جوانان آذری ده ها هزار هوادار و
طرفدار دارد.
ای کاش مسئولان استان و کارخانه برای یکبار هم که شده
بر سر تمرینات ماشین سازی حضور یابند تا آنچه واقعیت است مشاهده کرده و
برای برون رفت تیم از چنین وضعیت بحرانی هر چه سریع تر دست به کار شوند.
لازم به یادآوری است ، نگارنده صحنه ها و مواردی را در
حین تمرینات مشاهده کرد و نکاتی را از مسئولان تیم شنید که نگارش آنها
علاوه بر مجال بیشتر ، شاید حتی برای بی تعصب ترین فرد نیز دردناک و تاسف
بار باشد.
امید که با درک شرایط تیم توسط مسئولان محترم استان ،
این تیم ریشه دار آذربایجان هر چه سریع تر از وضع موجود رها شده و بار
دیگر انبوه هوادارانش با پرچم های سبز رنگشان ورزشگاه ها را پر کنند.
منبع:http://mashinfans.blogfa.com/
